Ovih dana, u medijskom opticaju je ideja o mogućem susretu između Premijera Kosova Hashima Thaçija i Predsjednika Srbije Borisa Tadića. I jedan i drugi su javno izjavili da bi pristali i da bi to bilo korisno.

Nema sumnje, bilo bi korisno da se susretnu, jer bi to bio makar simboličan dokaz da su spremni da naprave jedan korak naprijed ka normalizaciji inače veoma loših odnosa između dvije države, Kosova i Srbije.

Nažalost, do susreta neće doći. Jer najavljeni motivi i razlozi zbog kojih svaki od njih izražava spremnost za susret dijametralno su suprotni. To je kao kad se dva čovjeka nalaze na primjer na tački A i tački B. Između njih je udaljenost, ali ne u ravnoj liniji već je to ambis. I onda kažu da bi htjeli da se sretnu, ali tako da ovaj sa tačke A krene prema Zapadu, a ovaj sa tačke B prema Istoku. Pošto je Zemlja okrugla, nije bez nade mogućnost da bi se na drugoj strani polulopte sreli.

Takvu poziciju određuje im iskazana namjera za susret. Tadić je izjavio da bi se sreo sa Thaçijem da izdiskutuje njegov “plan” od četiri tačke za “rješavanje” problema na Kosovu (poenta je nekakav specijalni status za sjever Kosova sa tri srpske opštine). Iako su okolnosti promjenjene i za Tadića se ne kaže da je baš kao Milošević, iz kosovske perspektive to podsjeća na vrijeme kada je Milošević prihvatio susret sa “predstavnicima Albanaca” da bi "rješavao" neke probleme na Kosovu, što je podrazumjevalo da je Kosovo dio Srbije i pod njenom vlašću.

Sada Tadić isto tako predlaže susret, ali ne da Thaçija tretira kao Premijera države Kosovo, već kao “predstavnika Albanaca”. A onaj Tadićev “plan” od 4 tačke zapravo je preformulacija nekih tačaka iz Ahtisarijevog plana koji je Kosovo prihvatilo i u praksi se implementira. Ili je nešto između toga i “Plana od 6 tačaka” generalnog Sekretara UN Ban Ki Muna.

No, Tadićev cilj je da sačuva autorstvo i nadležnost. Dakle, da se kaže da je Srbija nadležna za rješavanje problema na Kosovu jer je, po Tadiću, dio Srbije.

Thaçijevu poziciju određuje postojeća realnost. On je Premijer države Kosovo i može samo u tom svojstvu da se službeno sretne sa čelnikom bilo koje države ili vlade, pa i sa Tadićem. Može da razgovara o bilo čemu što vodi ka normalizaciji odnosa između dvije susjedne države te nuzno treba da dovedu i do međusobnog priznanja. Sve ostalo je za niže nivoe komuniciranja, a ne za predsjednika jedne i premijera druge države.

Pošto Tadić to neće prihvatiti, jedino što se može dogoditi, ali i ličiti na prošla vremena, to je da ih neki strani moćnik dovede za isti stol, kao što su svojevremeno Amerikanci (Richard Holbruck) aranžirali susret između Rugove i Miloševića koji nije baš ništa značio.

(BalkanPost.net)